สถานสงเคราะห์บางปะกง ๑๓ มี.ค. ๔๘ จบทริปนำมาเล่าจากป่าดงดอย

ป่าดงดอย การท่องเที่ยว (ใบอนุญาตประกอบธุรกิจนำเที่ยวเลขที่ 12/00673)

ขณะนี้มีผู้เข้าชมอยู่ 9 ท่าน

หน้าหลัก

ทัวร์ในประเทศ

ภาคเหนือ
ภาคอีสาน
ภาคกลาง
ภาคใต้
ภาคตะวันออก

เพื่อนบ้าน

.... รับทำกรุ๊ปเหมา ๘ ท่านขึ้นไป, ทัวร์หมู่คณะ, ทัวร์โรงงาน ฯลฯ ....

ข้อมูลท่องเที่ยว ๗๖ จังหวัด

สถานที่น่าพักทั่วไทย

สถานที่พัก เด่นๆ

สินค้าพื้นเมือง

วัฒนธรรมประเพณี

ปฏิทินการท่องเที่ยว

โลกใต้ทะเล

อุทยานแห่งชาติ

วนอุทยานแห่งชาติ

เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่า

เบอร์โทรศัพท์สำคัญๆ

บทความ จากไกด์

เกี่ยวกับ ป่าดงดอย

รายละเอียด โปรดคลิ๊ก

ป่าดงดอย ยินดีรับใช้ทุกท่าน คร๊าบ.

หากผมทำอะไรที่ผิดพลาด หรือยังมีข้อบกพร่องประการใด กรุณาติเตียนน้องคนนี้ ได้ทุกเวลาครับ

หวังว่า ป่าดงดอย จะได้มีโอกาสได้รับใช้ท่านอีก ในโอกาสถัดไป

ขอขอบพระคุณ
โป๊ะ ป่าดงดอย

สถานสงเคราะห์คนพิการและทุพพลภาพ (บางปะกง)
๑๓ มีนาคม ๒๕๔๘

สถานสงเคราะห์คนพิการและทุพพลภาพ (บางปะกง)

ทาน คือการให้ ให้ของที่ควรให้ กับคนที่ควรจะให้เพื่อประโยชน์ต่อเขา สละให้ปันสิ่งของๆ ของตน เพื่อประโยชน์แก่ผู้อื่น ทำบุญด้วยการตักบาตรพระสงฆ์ หรือ บริจาคอาหารให้เป็นทาน ทำให้ไม่ขาดแคลนอาหารการกิน ไม่อดอยากหรือหิวโหย มีกินมีใช้อยู่เสมอ

สถานสงเคราะห์คนพิการและทุพพลภาพ (บางปะกง)

สถานสงเคราะห์คนพิการและทุพพลภาพ (บางปะกง)

สถานสงเคราะห์คนพิการและทุพพลภาพ (บางปะกง)

คุณสาริณี และครอบครัว ถือโอกาสวันอาทิตย์ดีๆ อย่างนี้ นำอาหารกลางวันไปเลี้ยง บุคคลส่วนหนึ่งของสังคมไทย ที่มีร่างกายไม่สมประกอบ หรือพิการ ซึ่งได้เข้ามาร่วมใช้ชีวิตอยู่ด้วยกัน ใน สถานสงเคราะห์คนพิการและทุพพลภาพ (บางปะกง)

ภาพแห่งความยินดี ที่มีท่านผู้ใจบุญ นำอาหารที่อร่อยๆ มาให้ตนได้ทานกัน และรับประทานกันอย่างน่าเอ็นดู, สงสาร ทำให้คนเดินดินอย่างเราๆ นึกย้อนเปรียบเทียบกับตนเองว่า โชคดีแล้วนะ ที่หนึ่งในนั้นไม่ใช่เรา หากท่านผู้อ่านที่เคารพ กำลังนึกท้อแท้ในชะตากรรมของตนในขณะนี้ ก็ขอให้นึกไปถึงคนที่ด้อยกว่าเราซิครับ

สถานสงเคราะห์คนพิการและทุพพลภาพ (บางปะกง)

สถานสงเคราะห์คนพิการและทุพพลภาพ (บางปะกง)

สถานสงเคราะห์คนพิการและทุพพลภาพ (บางปะกง) แห่งนี้ มีผลิตภัณฑ์ของท่านเหล่านั้น นำมาวางจำหน่ายแก่ผู้มีใจบุญทั้งหลาย ที่ได้เข้ามาเลี้ยงอาหารตน ให้ได้พิจารณาเลือกซื้อ ด้วยใจที่มีกุศล ช่วยเหลือ สนับสนุนพัฒนาการให้กลับมาเป็นเหมือนท่านผู้อ่านที่เคารพ

สถานสงเคราะห์คนพิการและทุพพลภาพ (บางปะกง)

ผู้เข้ารับการรักษา ณ ที่แห่งนี้ โปรดปรานน้ำอัดลมมากเป็นพิเศษ ส่วนไอศกรีมก็ชอบเหมือนกันอยู่ไม่ใช่น้อย แต่ที่สำคัญ หากผมได้มีโอกาสไปที่นี้อีกครั้ง ผมคิดว่าจะนำก๋วยเตี๋ยวไปให้ทานกัน (แม่ครัวมากระซิบ ว่าเขาชอบก๋วยเตี๋ยว)
สถานสงเคราะห์คนพิการและทุพพลภาพ (บางปะกง)

สถานสงเคราะห์คนพิการและทุพพลภาพ (บางปะกง)

สถานสงเคราะห์คนพิการและทุพพลภาพ (บางปะกง)

หน่วยงานต่างๆ ที่เกี่ยวข้อง

สถานสงเคราะห์คนพิการและทุพพลภาพ (บางปะกง) 70 ถ.สุขุมวิท กม.695 ต.สองคลอง อ.บางปะกง จ.ฉะเชิงเทรา 24130 โทร. 0-3852-8290 E-mail : bangpakong_home@yahoo.com / bangpakong_home@hotmail.com
กรมพัฒนาสังคมและสวัสดิการ กระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์
หน่วยงานในสังกัด ทั่วประเทศ

การทำบุญ

ทาน คือการให้ ให้ของที่ควรให้ กับคนที่ควรจะให้เพื่อประโยชน์ต่อเขา สละให้ปันสิ่งของๆ ของตน เพื่อประโยชน์แก่ผู้อื่น ทานมี ๒ หมวดดังนี้
ทานที่ ๑ คือ อามิสทาน คือ การให้สิ่งของ ธรรมทาน คือ การให้ธรรมะเป็นทาน
ทานที่ ๒ คือ สังฆทาน ให้แก่สงฆ์ หรือให้แก่เพื่อส่วนรวม ปาฏิบุคลิกทาน ให้เจาะจงแก่บุคคลผู้ใดผู้หนึ่งโดยเฉพาะ

ทาน เป็นชื่อของการให้ และสิ่งที่ให้ คนที่ให้ทานท่านเรียกว่า ทานะบดี (ทานะบอดี) เป็นเจ้าของ คือเป็นเจ้าของทานนั้นตลอดไป ใครจะมาแย่งชิงเอาไปไม่ได้ ในทานสองหมวดนี้ พระพุทธองค์ทรงสรรเสริญว่า ธรรมทาน (การให้ธรรมะเป็นทาน) และสังฆทาน (ให้แก่สงฆ์หรือส่วนรวม) ว่าเป็นทานเลิศของแต่ละฝ่าย แต่ในทานสองฝ่ายนี้ ย่อมจะต้องมีคู่กันไป จะตัดออกเสียแล้วเอาแต่ส่วนใดส่วนหนึ่งนั้น ก็หาสำเร็จประโยชน์ไม่ โดยเฉพาะในหมวดที่ 1 นั้น อามิสทาน และธรรมทานจะต้องเดินไปด้วยกัน เหตุทั้งนี้เพราะ

อามิสทาน เป็นเครื่องบริหารกาย

ธรรมทาน ก็เป็นเครื่องบริหารใจ

ในสองอย่างนี้ จะต้องเดินเคียงกันอยู่เสมอ ถ้าขาดอย่างใดอย่างหนึ่งก็ไม่อาจที่จะสำเร็จประโยชน์อันสูงสุดได้ ดังนั้นในฐานะปุถุชนเต็มขั้น จึงควรที่จะบำเพ็ญทานสองอย่างนี้ควบกันไป ไม่ควรที่จะมุ่งทำแต่เพียงอย่างใดอย่างหนึ่งเท่านั้น เพราะทานทั้งสองอย่างนี้ย่อมจะต้องอาศัยซึ่งกันและกัน ร่างกายของคนย่อมต้องอาศัยวัตถุทาน เป็นเครื่องหล่อเลี้ยงฉันใด? จิตใจก็ย่อมจะต้องอาศัยธรรมะเป็นเครื่องหล่อเลี้ยงฉันนั้น โดยเฉพาะชาวบ้านด้วยแล้ว ถ้าไม่บำเพ็ญทานเลย ภิกษุทั้งหลายก็อยู่ไม่ได้ เมื่อไม่มีภิกษุแล้ว พระพุทธศาสนาจะตั้งอยู่ครบถ้วนบริบูรณ์ได้อย่างไร

การทำบุญ เป็นการทำฝังขุมทรัพย์ไว้ ย่อมเป็นของเราตลอดไป ไม่มีใครจะมาแย่งเอาไปได้ ถ้าพอมีโอกาสไม่เบียดเบียนตนและผู้อื่น ขอให้รีบทำอย่ารอไว้เมื่อนั่นเมื่อนี่ ชีวิตไม่มีอะไรแน่นอน ไม่มีหลักประกัน ข้อสำคัญให้ทำด้วยศรัทธาจริงๆ เป็นศรัทธาที่บริสุทธิ์ อย่าทำบุญเอาหน้า อย่าภาวนาหลอกลวง อย่าทำเพื่อหวังอย่างโน้นอย่างนี้ แต่ควรตั้งเป้าไว้สองจุดคือ

เพื่อบูชาคุณท่าน หรือเพื่อสงเคราะห์
เพื่อขจัดความตระหนี่ หรือความเห็นแก่ตัว

อย่าได้ไปหวังว่า ขอให้ไปเกิดเป็นคนรวย เกิดในสวรรค์วิมานชั้นสูงๆ หรือใหญ่ๆ มีทรัพย์สินเงินทองมากๆ นั่นไม่บริสุทธิ์ มีอานิสงส์อ่อน ไม่ขัดเกลากิเลส แต่เพิ่มตัณหาและเป็นไปเพื่อวัฏฏะไม่พ้นทุกข์ เราทำบุญทำทานไว้แล้ว ตราบใดที่เรายังเวียนว่ายตายเกิดอยู่ เราก็ต้องได้รับอยู่ จะต้องไปปรารถนาทำไม ถ้าจะปรารถนาก็ควรที่จะปรารถนาสิ่งที่สูงสุด คือปรารถนาพระนิพพานนั่นแหละ แต่ไม่ใช่ปรารถนาอย่างเดียวนะ ต้องทำเหตุร่วมด้วยจึงจะได้ การทำบุญทำทานไว้กับไม้กับมือของเราเองนี้ดีที่สุด แน่นอนที่สุด การมัวแต่ประมาทรอไว้ให้ญาติทำให้เมื่อตายไปแล้ว โอกาสที่เราจะได้รับนั้นยาก เพราะเราอาจจะไปเกิดในภูมิที่เรารับไม่ได้ หรือพอจะรับได้ แต่เขาไม่ทำบุญ หรือทำบุญจริง แต่เขาไม่อุทิศให้เรา เราก็อดอีก ฉะนั้นจงอย่าไปประมาทเลย ทำไว้ด้วยตนเองดีกว่า มีน้อยก็ทำแต่น้อย มีมากก็ทำมาก ทำตามกำลังทรัพย์ และทำตามกำลังศรัทธา โดยไม่ทำให้ตนเองและผู้อื่นเดือดร้อนเป็นดีที่สุด จากพระอรรถกถานี้น่าจะเป็นตัวอย่างที่ดีว่า ในการทำบุญทำทานทุกครั้งควรจะต้องมีการอุทิศส่วนบุญไปให้กับญาติของเรา และควรทำทุกๆ ครั้งไป สิ่งที่ไม่ควรคิดก็คือผลแห่งบุญนี้ไม่มีการหมดหรือพร่อง อย่ากลัวว่าเราอุทิศให้คนอื่นแล้วมันจะหมดหรือพร่อง บุญเป็นสิ่งประหลาด ยิ่งให้มันก็ยิ่งจะมาก อุปมาเหมือนเราจุดเทียนขึ้นมาเล่มหนึ่ง แล้วให้คนอื่นจุดต่อๆ กันไป แสงเทียนเล่มเดิมก็คงเดิม แต่แสงสว่างที่จุดต่อๆ กันไป ยิ่งเพิ่มแสงสว่างมากยิ่งขึ้น ผลแห่งบุญก็เช่นเดียวกัน ยิ่งให้ก็ยิ่งจะมาก

การกรวดน้ำ เราทำได้สองวิธี กรวดน้ำแห้งหรือกรวดน้ำเปียกก็ได้ ถือเจตนาที่ตั้งใจอุทิศเป็นสิ่งสำคัญด้วยการระบุเจาะจงไปเลย ถ้ารู้จักชื่อก็ควรออกชื่อด้วยถ้าไม่รู้ก็ว่ารวมๆ กันไป ควรกรวดน้ำด้วยภาษาไทยดีกว่า ถ้าจะใช้คำพระด้วยก็ได้ แต่ควรรู้จักคำแปล หรือว่าคำแปลไปพร้อมกันดีที่สุด ปัญหาอาจมีในบางคนว่าควรกรวดน้ำให้ใครก่อน? ควรกรวดน้ำให้กับคนที่มีพระคุณแก่เรามากที่สุด และอยู่ใกล้ตัวเรามากที่สุด ใครเอ่ย? ก็พ่อแม่ของเรา ถ้าท่านยังไม่ตายเราก็แผ่ส่วนบุญให้ท่าน ถ้าท่านตายไปแล้วก็อุทิศส่วนบุญไปให้ท่านโดยออกชื่อและนามสกุลของท่านด้วย แผ่ส่วนบุญให้กับคนเป็น อุทิศส่วนบุญให้แก่คนที่ตายไปแล้ว ต่อจากพ่อแม่ก็เป็นเจ้ากรรม1นายเวรและญาติสนิทต่อๆ กันไป จนถึงสรรพสัตว์ทั่วสากลจักรวาล

หลักทำบุญทำกรรมในพระพุทธศาสนา ไม่ว่าฝ่ายดีหรือฝ่ายชั่ว ท่านเน้นที่เจตนาเป็นใหญ่ ถ้ามีเจตนาแรงกรรมที่ทำไปนั้นก็ย่อมจะมีผลมาก ถ้ามีเจตนาอ่อนกรรมที่ทำลงไปนั้นก็มีผลน้อย นอกจากจะเน้นที่เจตนาแล้ว ในการทำความดีต่างๆ ยังต้องรักษาจิตให้มีศรัทธา คือ ความเชื่อ และปสาทะ คือ ความเลื่อมใส ในขณะที่ก่อนทำกำลังทำและหลังจากทำแล้วด้วย จึงจะได้รับอานิสงส์แรง ยิ่งมีปีติซาบซ่านมีความอิ่มใจปลื้มใจด้วย ก็ยิ่งจะเสริมให้บุญจริยานั้นๆ มีอานิสงส์แรงขึ้น ดังนั้นในการประกอบการกุศลต่างๆ ในแต่ละครั้ง ถ้าท่านต้องการให้มีอานิสงส์แรง ก็ควรที่จะต้องระลึกถึงเงื่อนไขดังนี้

วัตถุสิ่งของ ที่ทำบุญให้ทานนี้ต้องบริสุทธิ์ เป็นของที่ได้มาโดยชอบธรรม ไม่ผิดกฎหมายของบ้านเมือง ไม่ผิดศีลธรรม ต้องไม่เบียดเบียนตนและผู้อื่นด้วย
ผู้ให้หรือทายก เป็นผู้บริสุทธิ์ เป็นผู้มีศีลเป็นพื้นฐาน คือมีศีลห้า ถ้ายังไม่มีศีลมาก่อน ก็ควรที่จะสมาทานศีลก่อนแล้วจึงค่อยให้ทาน หรือในเมื่อทุกครั้งที่มีการประกอบการบุญกุศลต่างๆ ด้วย
ผู้รับ (ปฏิคาหก) หรือพระ ต้องเป็นผู้บริสุทธิ์ เป็นผู้หมดกิเลส หรืออย่างน้อยก็ต้องเป็นผู้มีศีล ถ้าไม่ได้อย่างนั้นผลแห่งทานก็จะลดลงตามส่วน
ต้องประคองจิตให้เป็นกุศลอยู่ตลอดเวลา คือก่อนให้ทาน กำลังให้อยู่ หรือให้แล้วก็ตาม จะต้องรักษาจิต ให้ศรัทธากับปสาทะต้องเดินคู่กันไปตลอดเวลา จงกำจัดความลังเลสงสัยออกให้หมด จึงจะได้กุศลแรง ต้องมีปัญญาร่วมด้วยกล่าวคือ ในการประกอบการบุญทุกประเภท ก่อนทำควรจะพิจารณาก่อนว่า ส่งที่จะทำนั้นๆ มีคุณประโยชน์มากน้อยแค่ไหน? ถูกต้องตามแนวคำสอน ของพระพุทธเจ้าหรือไม่? ทำอย่างไรจึงจะเสียวัตถุน้อยที่สุด แต่ได้รับผลบุญมากที่สุด มิฉะนั้นอาจจะเกิดผลข้างเคียงที่ไม่พึงปรารถนาติดตามมาอีก เช่น

ให้กำลังแก่คนชั่วได้มีกำลังก่อกวนสังคมมากยิ่งขึ้น
ส่งเสริมโจรที่ปล้นศาสนาให้มีกำลังมากขึ้น
จะเกิดวิปฏิสารใจ ว่าไม่ควรทำเลย

เพื่อป้องกันวิปฏิสารใจ ถ้าไม่อาจที่จะรักษาศรัทธาปสาทะหรือปิติไว้ได้ ภายหลังจากการประกอบการกุศลแล้วก็อย่าให้เกิดวิปฏิสารใจ คือ ความเดือดร้อนว่า ไม่ควรทำในสิ่งที่ไม่สมควรเลย เราควรจะคิดปลงดังนี้ว่า ทำแล้วเหมือนทิ้งไป อย่าอาลัยคิดถึงอีก คิดว่าเกิดกุศลดลจิตให้เราเห็นผิดทำไป เอาสติหักห้ามใจไว้ไม่ให้คิดในแง่อกุศล ถ้าเราสามารถดำเนินปฏิปทาตามที่ได้เสนอแนะไว้นี้ การทำทานหรือประกอบการบุญต่างๆ ของเราก็ย่อมจะมี แต่ผลบวกอย่างเดียวไม่อาจที่จะประสพผลลบเลย หรือหากว่าจะประสบผลลบ เราก็ไม่ยอมลบด้วย เพราะมีสติเป็นเครื่องเหนี่ยวรั้งหรือยับยั้งใจไว้แล้ว

การตักบาตร เป็นสัญลักษณ์ที่ดีของชาวพุทธที่ควรจะทำเป็นประจำ เพราะพระท่านฝากปากท้องอยู่กับชาวบ้าน ถ้าชาวบ้านไม่ใส่บาตรให้ท่าน ท่านก็ไม่อาจที่จะอยู่ในเพศนักบวชได้ เพราะมีพุทธบัญญัติห้าม มิให้พระหุงต้มเองในยามปกติ แต่อย่างไรก็ตาม พระมิได้จะอยู่ได้เพียงอาหารอย่างเดียว พระอยู่ได้เพราะปัจจัย 4 คือ อาหาร เครื่องนุ่งห่ม ที่พักอาศัยและยารักษาโรค ทั้ง 4 ชนิดนี้ จะต้องสมดุลกัน จึงจะเกิดสัปปายะ คือ ความสะดวกสบายตามอัตภาพของพระ

หน้าที่ชาวพุทธที่ดีจะต้องบำรุงพระที่ดี เพื่อให้ท่านมีกำลังไว้สืบอายุพระศาสนา ไว้ให้ลูกหลานของเราได้มีที่พึ่งทางใจต่อไป ถ้าเราไม่อาจที่จะตักบาตรเป็นประจำได้ ก็อาจจะนานๆ ตักทีก็ได้ ถ้ายังไม่สะดวกอีก ก็อาจจะเสริมในส่วนที่ท่านขาดแคลนซึ่งมีอยู่มากมาย แม้ในการตักบาตรก็ควรใช้วิมังสา คือพิจารณาร่วมด้วย ว่าท่านขาดหรือเกินมากน้อยเพียงใด ถ้าท่านขาดเราก็เพิ่มให้มาก ถ้าเกินเราก็ตัด หรืองดไปเลยจะเป็นการดี แต่ไปเสริมในสิ่งที่ท่านขาดแคลน หรือว่ามีศรัทธาเฉพาะในเรื่องอาหาร ก็ควรไปเลือกทำในวัดที่ท่านขาดแคลน เราก็ย่อมได้อานิสงส์แห่งบุญมากยิ่งขึ้น ในการทำบุญทำทานทุกชนิดหรือการใส่บาตรก็ตาม ผลของบุญจะได้มากหรือได้น้อยนั้น มิได้ขึ้นอยู่กับราคาของ หรือจำนวนของที่ถวายพระ แต่ขึ้นอยู่กับ 2 สิ่งที่เป็นตัวแปรที่สำคัญ คือ เจตนา ที่ประกอบด้วย ศรัทธาและปัญญา

เจตนาที่ประกอบด้วยศรัทธา ก็คือ ต้องมีความเชื่อบุญหรือเชื่อกรรมอย่างถูกต้อง มีศรัทธาในผู้รับทานอย่างเต็มที่ ของที่บริจาคก็เป็นของที่ได้มาโดยบริสุทธิ์ ผู้รับก็เป็นผู้ปฏิบัติดีและของที่ถวายก็ใช้ประโยชน์ได้เต็มที่

ปัญญา คือ ต้องรู้ว่าสิ่งใดควรหรือไม่ควรกับพระ ทำให้เหมาะกับกาละเทศะและบุคคล ทานที่บริจาคก็จะไม่ขาดไม่เกิน การทำบุญเอาหน้า หรือตำน้ำพริกละลายแม่น้ำที่มีอยู่กันทั่วๆ ไป เป็นแล้วหรือได้ยินแล้วก็แสนจะหดหู่หัวใจ ถ้าเป็นคนรวยทำก็ไม่ว่าอะไรกัน ทำแล้วเขาไม่เดือดร้อนตนเองหรือผู้อื่นแต่คนที่จนแสนจนไม่มีจะกินยังฝืนใจทำ ถึงกับกู้หนี้ยืมสินเขามาทำ นี่สิได้ยินแล้วก็แสนจะโทมนัสใจนัก เช่น งานบวช เป็นงานที่ต้องใช้เงินมากและสูญเสียไปโดยไม่เกียวกับการบวชเลย เช่น ค่าเหล้า ค่าหมอทำขวัญ แตร ปี่พาทย์ กลองยาว หนัง ดนตรี เครื่องขยายเสียง เจ้าภาพงานบวชหลายราย ลูกบวชสึกออกมาหลายปีแล้ว หนี้ที่บวชยังใช้เขาไม่หมดเลย ซ้ำร้าย บางคนบวชเพียง ๗ วัน ๑๕ วัน หรือเดือนเดียวเท่านั้น ยะถาสัพพียังไม่ได้เลยก็สึกแล้ว พระธรรมวินัยยังไม่ทันรู้ก็สึกแล้ว

จุดหมายของการบวช นั้น ก็เพื่อศึกษาและปฏิบัติตามหลักพระธรรมวินัยของพระพุทธเจ้า เพื่อดับทุกข์ในชีวิตประจำวัน เพื่อกระทำให้แจ้งพระนิพพาน อันเป็นจุดหมายปลายทางของชีวิตที่แท้จริง อย่าว่าแต่จะบวชเพียง ๓ เดือน ๔ เดือนเลย แม้บวชตั้ง ๕ ปี ๑๐ ปี ถ้าไม่ศึกษาและปฏิบัติอย่างจริงจัง ก็ไม่อาจจะรู้ธรรมะทั่วถึงได้ ปัจจุบันนี้เศรษฐกิจรัดตัวบวช ๗ วัน ๑๕ วันก็มีมากขึ้น แต่ประโยชน์ที่ได้แทบไม่มีเลย จะมีแน่ๆ ก็คือ หนี้สินหรือทุนเดิมที่มีอยู่หมดไป ทิ้งไว้แต่ความภูมิใจลมๆ แล้งว่าได้บวช ความจริงการบวชแท้ๆ นั้นใช้เงินไม่เท่าไรก็เป็นองค์พระที่สมบูรณ์ได้ หรือถ้าไม่มีจริงๆ แต่ถ้าอยากบวชก็ไปขอจีวร บาตร และบริขาร ตามวัดต่างๆ ที่รวยๆ ก็มีถมไป ถ้าเราไม่ติดลัทธิขี้ตามช้างหรืออยากได้หน้าได้ตา การทำบุญทุกประเภทใช้เงินไม่มาก บางคนทำบุญ ๑ บาท แต่ได้บุญเพียง ๑ สลึงเดียวเท่านั้น นอกนั้นที่เสียไปนั้นไม่ใช่บุญ แต่เป็นบาทและอบายมุข เช่น เหล้า การพนัน การเล่นต่างๆ การบวชที่คุ้มค่านั้นต้องเลือกวัด เลือกสมภารที่มีการศึกษาและปฏิบัติทางจิตด้วย ศึกษาลาเพศออกมาจะได้มีความรู้ติดตัว และเอาไปใช้ได้ด้วย ถ้าบวชไม่เลือกวัด สึกออกมาก็เหมือนเดิม คือ ก่อนบวชเคยมีนิสัยอย่างไร สึกออกมาก็มีนิสัยอย่างนั้น ซ้ำร้ายจะพาเอาทุนเดิม คือ ศรัทธาที่มีอยู่เดิมหมดไปด้วย ที่ได้ไปเห็นพระที่ปฏิบัติตนไม่ดี ก็เลยไม่นับถือพระอีกเลย มีตัวอย่างอยู่ทั่วๆ ไป พุทธศาสนาเป็นศาสนาแห่งปัญญา จะทำการสิ่งใดก็ต้องทำด้วยความถูกต้อง มีประโยชน์และประหยัด อย่าเอาอย่างหรือทำตามอย่างค่านิยมที่ผิดๆ ถ้าทำตนเองและผู้อื่นเดือดร้อนเป็นทุกข์ การกระทำนั้นย่อมขัดกับหลักพระพุทธศาสนา

สังฆทาน คือ ทานเพื่อสงฆ์ การถวายแก่สงฆ์ได้แก่การถวายเป็นกลางๆ ไม่จำเพาะเจาะจง ภิกษุรูปใดรูปหนึ่ง แม้ว่าจะรูปเดียวก็เป็นสงฆ์ได้ คืออุทิศสงฆ์ แต่ปกติก็ใช้ ๔ รูปขึ้นไป การถวายสังฆทาน ถือว่าเป็นทานที่สูงสุดฝ่ายวัตถุไม่มีวัตถุทานใดๆ จะเหนือไปกว่านี้อีกแล้ว ยกเว้นแต่วัตถุที่เป็นสื่อของธรรมทาน คือ การให้ธรรมะเป็นทาน ย่อมจะเหนือกว่าทานทั้งปวง ถ้าเราจะทำงานที่เหนือกว่าการใส่บาตรก็จะต้องเลื่อนมาทำสังฆทาน ซึ่งจะต้องเกี่ยวกับเวลาและเงินด้วย แต่เราก็สามารถที่จะทำได้อย่างประหยัด และได้ประโยชน์เท่ากันนั่นคือ การเลือกจัดสิ่งของทั้งคาวและหวาน รวมทั้งบริขารอื่นๆ ที่จำเป็นกับพระเป็นแห่งๆ หรือแล้วแต่สถานที่นั้นๆ ว่าท่านจะขาดแคลนสิ่งใด เราก็เสริมสิ่งนั้นให้มากหน่อย สิ่งใดที่ท่านมีมากแล้ว เหลือเฟือ เราก็งดเสีย ทางที่ดีถ้าได้ส่งแมวมองเข้าไปสัมผัสกับชีวิตจริงของพระก่อน ว่าท่านขาดตกบกพร่องสิ่งใด แล้วจัดถวายให้ตรงกับสิ่งที่ท่านขาดแคลน บุญของเราก็ย่อมจะเกิดผลทวีคูณ คือได้ผลคุ้มค่าในการถวายสังฆทานนั้น เราอาจทำได้ ๓ วิธีด้วยกัน คือ

จัดอาหารพร้อมทั้งปัจจัย ๔ เพียงที่เดียว นิมนต์พระมารับแต่เพียงรูปเดียว แต่เราขอถวาย
เป็นของสงฆ์ ไม่เจาะจงบุคคล ท่านส่งรูปใดมา แม้กระทั่งสามเณร เราก็ต้องยินดีและพอใจ ว่าท่านเป็นตัวแทนของสงฆ์ คือ สงฆ์ส่งท่านมา
จัดอาหารพร้อมทั้งปัจจัย ๔ รวมไว้เป็นที่ๆ จะใส่ถังน้ำก็ได้ จัดไว้ ๔ ที่ แล้วนิมนต์พระมารับไป พอท่านรับถวายแล้วท่านอนุโมทนา ก็เป็นอันเสร็จพิธี
จัดอาหารพร้อมทั้งปัจจัย ๔ เลี้ยงพระที่วัด หรือที่บ้าน ตั้งแต่ ๔ รูปขึ้นไป กล่าวคำถวายสังฆทาน และประเคนให้ท่านฉัน ท่านฉันเสร็จ ก็อนุโมทนา เป็นอันเสร็จพิธี ไม่มีอะไรจะยุ่งยาก หรือใช้เงินทองมากเลย เพราะพระท่านมิได้กะเกณฑ์ว่า จะต้องทำเท่านั้นเท่านี้ก็หามิได้ เราศรัทธาจะทำเท่าไร ก็จงทำไปตามนั้นเถิด การทำบุญทำทานอะไรแล้วเดือดร้อนตนเองและผู้อื่น เป็นบาปไม่ควรทำ การทำบุญในพระศาสนานั้น ถ้าทำเป็นและทำอย่างถูกต้องตามแนวคำสอนของพระพุทธเจ้าแล้ว มันก็แสนจะประหยัด และได้ประโยชน์คุ้มค่า หรือเกินค่าด้วยซ้ำไป ขอให้ทราบเถิดว่า ที่หมดเปลืองไปจนถึงเดือดร้อนนั้น ไม่ใช่เรื่องของบุญของพระหรอก แต่เป็นเรื่องของมารและอบายมุขต่างๆ เสียละมากกว่า จงระวังให้ดีผีจะแย่งเอาบุญไปหมด

อภัยทาน คือ การให้ที่ไม่มีภัย ให้ความปลอดภัย มีความหมายเป็น ๒ ทาง คือ ฝ่ายรูปธรรมและฝ่ายนามธรรม
ฝ่ายรูปธรรม ได้แก่การปล่อยนก ปล่อยปลา ปล่อยเต่า ปล่อยสัตว์ต่างๆ เนื่องในวันคล้ายวันเกิด หรือปล่อยเป็นประจำก็แล้วแต่ การปล่อยสัตว์เหล่านี้ ควรพิจารณาด้วยว่า มันยังแข็งแรงพอที่จะเลี้ยงตัวรอดหรือไม่ หรือเป็นสัตว์ที่เขาเลี้ยงสำหรับปล่อย พอปล่อยแล้วมันก็บินไปหาเจ้าของอีก สำหรับปลานั้น ควรที่จะไปซื้อที่เขาขายในตลาด หรือที่เขากำลังจะฆ่า ก็ย่อมจะยิ่งได้บุญแรงมาก การปล่อยนก ปลา หรือเต่า ควรดูสถานที่ปล่อยด้วยว่าจะลำบาก หรือปลอดภัยกับมันด้วยหรือไม่ การปล่อยสัตว์นี้มีอานิสงส์มาก เพราะเป็นการให้ความมีชีวิตเป็นทาน ส่วนมากมักจะมีอานิสงส์ทันตาเห็นเสียด้วย คนที่มีจิตเมตตาสูง ให้ชีวิตสัตว์เป็นทานนี้ อยู่ที่ไหนก็ไม่ลำบากมักจะมีผู้ช่วยเหลือ และอายุก็ยืนด้วย

ฝ่ายนามธรรม ได้แก่การให้อภัย การไม่ถือโกรธ ไม่ผูกโกรธ ไม่อาฆาตพยาบาท มีอานิสงส์ทันตาเห็น คือ จะเป็นคนที่ไม่มีภัยและเวรกับใคร ผิวหน้าผ่องใส จิตใจก็ชื่นบานใจ เย็นและสงบ จะอยู่ที่ไหนก็มีความสุข เป็นที่รักใคร่ของคนทั่วๆ ไป ถ้าจะทำบุญให้มันครบเครื่องจริงๆ ก็ควรที่จะต้องบำเพ็ญอภัยทานด้วย เพราะไม่ต้องเสียเงินและเสียเวลาเลย เพียงแต่ล้างความคิด ที่เคยผูกอาฆาต พยาบาท เกลียดชังออกจากใจเสียเท่านั้น ใจก็ย่อมผ่องใส ด้วยการแผ่เมตตา ปรารถนาความสุขความเจริญแก่สัตว์และคนโดยทั่วๆ ไป ถ้าทำได้และทำประจำ ก็ย่อมจะเกิดอานิสงส์ทันตาเห็น คือ ตนเองย่อมได้รับความสุขสงบและเย็นอยู่เป็นนิจ ดังนั้นผู้หวังความสุขสงบเย็น นอกจากจะบำเพ็ญอภัยทานแล้ว ก็ควรจะต้องบำเพ็ญในชีวิตประจำวันด้วย การทำทานทำความดีนั้น ที่จะให้เกิดบุญกุศลเปี่ยมนั้น จะต้องรักษาศรัทธาคือความเชื่อ และปสาทะคือความเลื่อมใส ให้มั่นคงเสมอต้นเสมอปลายตลอดเวลา ประกอบด้วย ๓ กาลคือ ๑. ก่อนให้ดีใจ ๒. กำลังให้เลื่อมใส ๓. ให้แล้วปลื้มใจ

ความจริงชาวพุทธไทยส่วนใหญ่ ก็สนใจแต่เรื่องทานหรือปัจจัย ๔ เป็นเรื่องธรรมดาอยู่แล้ว แต่มันไปมีมากเหลือเฟือก็เฉพาะพระที่เป็นสมภาร หรือเทศน์เก่งๆ หรือประจบเก่งๆ ส่วนพระที่ท่านปฏิบัติดี และปฏิบัติตรงต่อธรรมะนั้นพี่น้องส่วนใหญ่มักจะไม่ชอบ หรือไม่รู้จัก เพราะท่านประจบไม่เป็น ไม่ชอบรับแขก และไม่ค่อยปรากฏตัวต่อสาธารณะ ความเป็นอยู่ของท่านค่อนข้างจะขาดแคลน บางแห่งถึงกับอยู่ไม่ได้ก็มี ผู้เขียนนี้ใคร่จะขอชี้แนะเนื้อนาบุญที่แท้จริงให้ ใครได้ทำบุญกับพระที่ปฏิบัติดีนี้ ก็ย่อมจะได้อานิสงส์มาก ทั้งเป็นการช่วยอนุรักษ์พระสุปฏิปันโน ไว้ให้คนรุ่นหลังได้มีที่พึ่งทางใจอันถูกต้องด้วย ส่วนมากชาวพุทธเราทำบุญมักจะเอาศรัทธาเป็นตัวนำ แต่ว่าตัวปัญญาจะนำหรือคู่กันเลย เพียงแต่ตามหลังยังยากเลย ควรสัมผัสพระด้วยปัญญา พระที่ดีจะต้องสันโดษและมักน้อย พระที่สันโดษและมักน้อยนั้น ท่านมักจะขาดปัจจัย ๔ เสมอ แม้มีมากท่านก็มักบริจาคให้แก่ผู้ที่สมควรไปหมด จะเก็บไว้ใช้แต่เพียงเล็กน้อยเท่านั้น การเข้าไปสัมผัสกับพระที่ว่านี้ จึงควรใช้ปัญญานำหน้า วัตถุทานของเราก็ย่อมได้รับอานิสงส์เต็มที่ ในการสัมผัสกับพระอย่างถูกต้องนั้นควรมีปัญญาคู่กับศรัทธาเสมอ การกระทำของเราก็ย่อมจะไม่มีส่วนเกินหรือส่วนขาด ทำให้พระดีอยู่ได้ แต่พระร้ายจะอยู่ยาก ชีวิตของพระจะอยู่ได้ ก็ต้องอาศัยปัจจัย ๔ และกาลิก ๔ ที่ฆราวาสนำมาถวาย ถ้าไม่มีปัจจัย ๔ เป็นที่อาศัยเสียแล้ว ชีวิตพระเณรก็อยู่ไม่ได้ ถ้าพระเณรไม่มีก็เหมือนกับคนกลุ่มนั้นได้ไกลจากพระพุทธศาสนา ฉะนั้นพระกับฆราวาสจึงแยกกันอยู่ไม่ได้ เพราะเป็นกำลังสนับสนุนด้วยกัน ศาสนาจะมั่นคงอยู่ได้ก็เพราะทายกและปฏิคาหก ให้ความร่วมมือกัน ดังคำว่าพระพุทธศาสนาจะมั่นคงอยู่ได้ก็พระแท้ พระพุทธศาสนาจะย่ำแย่ก็เพราะฆราวาส ไม่ให้ความร่วมมือช่วยเหลือ นี่เป็นจุดใหญ่ ความเสื่อม ความมั่นคง ของพระพุทธศาสนาอยู่ที่จุดนี้ทางพระก็มีหน้าที่ไว้ ซึ่งพระธรรมวินัยปฏิบัติตามคำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า ปฏิบัติดีปฏิบัติชอบ แล้วเอาสิ่งที่ปฏิบัติดีนั้นมาสอนให้อุบาสกอุบาสิกา ให้มีความเข้าใจในคำสอน แล้วเอาไปปฏิบัติให้รู้แจ้งเห็นจริง ส่วนฆราวาสก็มีหน้าที่ส่งเสริมปัจจัย ๔ ในส่วนสิ่งที่พระท่านขาดแคลนในสิ่งที่จำเป็น ส่วนการทำบุญด้วยวัตถุทานนั้น ไม่เป็นด้วยกับการก่อสร้างศาสนสถานที่วิจิตพิสดารเกินความจำเป็น วัตถุทางพระพุทธศาสนาที่มีอยู่ทุกวันนี้ ก็เกิดกำลังที่จะบูรณะปฏิสังขรณ์อยู่แล้ว ทำไมไม่เร่งสร้างคนให้เป็นคนที่สมบูรณ์ เร่งสร้างคนให้เป็นพระแท้ ทำไมต้องเร่งสร้างวัตถุแข่งขันกัน การสร้างแต่วัตถุแล้วปล่อยให้จิตใจของชาววัดและชาวบ้านเสื่อมโทรมอย่างทุกวันนี้ เพื่ออะไรกัน แล้วศาสนาจะไปรอดอย่างไร พุทธศาสนาทุกวันนี้สวยแต่โบสถ์และเจดีย์เท่านั้น ส่วนคนที่อยู่ในวัดไม่ปฏิบัติดีปฏิบัติชอบ ตามหลังคำสอนของพระศาสนา มันเป็นการสมควรแล้วหรือ

ในการทำบุญนั้น ชาวพุทธส่วนมาก มักจะติดอยู่แต่วัตถุทาน เห็นคนอื่นเขาทำกันโครมๆ เขาสร้างสิ่งโน้นสิ่งนี้ก็อยากจะทำกับเขาบ้าง แต่วัตถุมันไม่อำนวย ก็เลยมีความทุกข์ใจน้อยใจในวาสนาของตน การทำบุญทำความดีในทางพระพุทธศาสนานั้น จะต้องไม่ทำให้ตนเอง และผู้อื่นเดือดร้อน จึงจะถือว่าเป็นบุญบริสุทธิ์ เมื่อเราทำบุญด้วยวัตถุไม่ได้ เราก็หันมาทำบุญด้วยการรักษาศีลเจริญภาวนาก็ได้ แถมยังเป็นบุญที่สูงกว่า และประเสริฐกว่า ชนิดเทียบกันไม่ได้เลย เพราะสามารถตัดภัยเวร ทำให้หมดภพชาติได้ และดับทุกข์ทางใจได้ แถมยังไม่ต้องเสียเงินทองด้วย ถึงแม้ในการรักษาศีลและปฏิบัติธรรมตามคำสั่งสอนของพระพุทธเจ้านั้นต้องพิสูจน์ด้วยการปฏิบัติ จึงจะเข้าใจได้อย่างซาบซึ้ง ไม่ใช่แต่เพียงคิดเอา หรือได้แต่พูดอย่างเดียว แม้ในการปฏิบัติก็ต้องมีปริยัติ คือความรู้เป็นแนวทางบ้าง ถ้าไม่มีเสียแล้ว ก็อาจจะหลงทางได้ ดังเช่นว่าเราตั้งใจจะเดินทางไปให้ถึงทางหนึ่ง แต่เราเดินหลงทางไปอีกทางหนึ่ง เราก็ไม่อาจที่จะบรรลุจุดหมายปลายทางที่เราตั้งใจจะไปได้ การปฏิบัติธรรมก็เหมือนกัน ถ้าปฏิบัติไม่ถูกต้องแล้ว ก็ไม่อาจจะสำเร็จมรรคผลได้ การปฏิบัติธรรม ถ้าปฏิบัติได้ถูกต้องแล้ว พระธรรมที่ประพฤติดีแล้ว ก็ย่อยจะรักษาผู้ประพฤติธรรม ให้มีความสุขความเจริญได้อย่างแน่นอน ดังนั้นชาวพุทธจึงไม่ควรที่จะติดอยู่ในขั้นใดขึ้นหนึ่ง พุทธศาสนาให้อิสระเสรีในการทำความดี ไม่มีขีดขั้น พอใจก็จงทำ ไม่พอใจหรือไม่นับถือก็ไม่ต้องทำ หรือไม่ต้องนับถือ การทำบุญหรือทำความดี ควรทำด้วยความบริสุทธิ์ใจ อย่าเห็นแก่หน้า หรือค่านิยมที่ผิดๆ เราจะได้บุญแรง จงเร่งทำความดี ด้วยการไม่ประมาท บุญทางการกุศลใดๆ ที่เราพอที่จะทำได้ ก็ควรรีบกระทำเสียในทันที ไม่หวังว่าเราตายแล้วลูกหลานเขาจะทำบุญส่งไปให้ ซึ่งเป็นสิ่งที่ไม่แน่นอน เป็นไปได้ยาก สู้เราทำไว้กับไม้กับมือของเราดีกว่า แน่นอนกว่า และไม่มีใครมาแย่งหรือลักเอาไปได้ด้วย ทรัพย์สมบัติของเราที่มีอยู่นี้ เราเอาอะไรไปไม่ได้เลย มันจะตามส่งเราได้ก็แค่เตียงพยาบาลเท่านั้น ส่วนที่น้องเมียผัว หรือลูกหลานของเราจะตามส่งได้อย่างไกลก็ได้แค่เพียงป่าช้าเท่านั้น แต่บุญกุศลคุณงามความดีจะตามเราไปทุกหนทุกแห่ง ทุกภพทุกชาติไม่ทอดทิ้ง คนเราหนีอะไรก็พอจะหนีพ้น แต่หนีอดีตของตัวเองนั้นไม่มีวันพ้นได้ และยิ่งเป็นอดีตกาลที่ชั่วช้าเลวทรามแล้วมันจะเฝ้าสะกดรอยตามเราอยู่ทุกลมหายใจทีเดียว ฉะนั้นในเมื่อมีชีวิตอยู่ก็ควรที่จะตั้งอยู่ในความดี ด้วยการรักษาศีลปฏิบัติบูชา ตามคำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า ประพฤติตนให้อยู่ในขอบเขตของคนที่มีศีลมีธรรมะอยู่ในใจเสมอ ประกอบอาชีพด้วยความสุจริตไม่คดโกงหรือเบียดเบียนผู้อื่นให้ได้รับความตรมใจ การทำความดีส่งผลให้เห็นในปัจจุบันนี้ทีเดียว ไม่ต้องรอหวังผลในชาติหน้าเลย เราทำความดีแล้วจิตใจก็ชื่นบานมีความปีติ ไปทางไหนก็ไม่มีพิษมีภัยกับใคร ตรงกันข้าม ถ้าเราทำความชั่วแล้ว ถึงแม้ว่าจะไม่มีใครรู้ แต่ตัวของเรารู้ จิตใจก็ไม่สงบ ระแวงภัยอยู่เสมอ จิตใจก็ไม่เป็นสุข.

การมาทำบุญที่วัดไม่ใช่เรื่องยากอีกต่อไป เด็กทำได้ผู้ใหญ่ทำดี โดยเฉพาะการมาทำบุญที่วัดไทยธรรมปทีป ทางวัดสามารถอำนวยความสะดวกแก่พุทธศาสนิกชนทุกท่านที่เดินทางมาทำบุญที่วัด โดยไม่ให้เกิดความยุ่งยากลำบากใจ เพราะได้สังเกตุเห็นจากพฤติกรรมต่างๆ ที่ญาติโยมมักจะยึดติดกับประเพณีเก่าๆ ซึ่งไม่สามารถบอกเหตุผลหรืออธิบายให้เข้าใจได้ ทำให้เกิดความยุ่งยากลำบากใจ ซึ่งจำเป็นจะต้องปรับปรุงแก้ไขวิธีการให้เข้ากับยุคสมัยนิยม โดยเฉพาะญาติโยมที่ไม่ค่อยเข้าใจวิธีการทำบุญ เช่น การถวายสังฆทาน เป็นต้น บางท่านอยู่ไกลการเดินทางไม่สะดวก ไม่สามารถนำสิ่งของมาได้ หรือไม่รู้จะนำอะไรมาทำถวายพระทำนองนี้
หากมาทำบุญที่วัดไทยธรรมปทีป ทุกท่านจะได้รับคำแนะนำที่ถูกต้อง ไม่ต้องยึดติดกับรูปแบบ หรือวัตถุสิ่งของ การทำบุญต่างๆ ควรทำแบบง่ายๆ ประหยัด และสะดวก ไม่ว่าจะเป็นการทำบุญตักบาตร ถวายสังฆทาน ทำบุญให้พ่อแม่ญาติพี่น้อง ทำบุญวันเกิด เป็นต้น
วัตถุสิ่งของที่เราไม่สามารถจัดเตรียมมาได้ หากมาที่วัด พุทธศาสนิกชน ศิษยานุศิษย์หลายๆ ท่าน บริการจัดเตรียมให้ ไม่ว่าจะเป็นอาหารคาวหวาน เครื่องสังฆทาน เพราะมีญาติโยมมาทำบุญประจำ นำสิ่งของมาถวายไว้ที่วัดเป็นประจำ ท่านที่ไม่สะดวกจึงไม่ต้องจัดซื้อจัดหาให้ยุ่งยากลำบากใจ
การมาวัดไม่จำเป็นต้องนำสิ่งของมาถวายพระเสมอไป มาทำอย่างอื่นก็ได้ เช่น การมาไหว้พระทำจิตให้สงบ มาฟังธรรมะ มาช่วยงานที่วัดออกแรงแข็งขัน มาขวนขวายในบุญ คือการมาช่วยงานเอาบุญ จัดเตรียมสิ่งของ ทำความสะอาดวัด ขุดดิน ตัดหญ้า ซ่อมแซมกุฏิศาลา ล้วนได้บุญทั้งนั้น
ท่านที่ต้องการมาทำบุญถวายทาน หากไม่สามารถกล่าวคำถวายหรือท่องอะไรไม่ได้ ก็รับคำแนะนำจากพระสงฆ์ โดยเฉพาะพระสงฆ์ที่วัดไทยธรรมปทีปนี้ ถึงจะท่องไม่ได้ พูดไม่เป็น ว่าไม่คล่อง ท่านไม่ดุ ไม่ด่า ไม่นินทาว่าร้ายผู้ใด จะให้คำแนะนำที่ถูกต้องแก่ญาติโยมผู้ต้องการทำบุญ เพราะการสอนญาติโยมให้เข้าใจวิธีการและหลักการในพระพุทธศาสนา ถือเป็นหน้าที่ของพระสงฆ์โดยตรง
สวดมนต์ไม่เป็นให้ว่าตามพระสงฆ์ จัดเตรียมสิ่งของสำหรับทำบุญไม่เป็นให้ท่านแนะนำพร่ำสอน กวาดน้ำทำบุญอุทิศส่วนกุศลไม่ถูก ก็ให้ถามท่าน อย่ามัวแต่ยึดหลักการเดิม เช่น “ตักบาตรอย่าถามพระ” อย่ามัวแต่ยึดถือคำพูดที่ท่านเปรียบเปรยที่คนโบราณสอน เพราะถ้ามันไม่ถูกกาลเทศะแล้ว เราย่อมไม่ได้รับประโยชน์ ถามในสิ่งที่ควรถาม กลัวในสิ่งที่ควรกลัว เช่น บาปบุญคุณโทษ ประโยชน์และมิใช่ประโยชน์ เป็นต้น จึงจะถูกต้อง เมื่อเราทำบุญถูกวิธีแล้ว ย่อมจะได้รับบุญกุศลคุณงามความดี ความสุขกายสบายใจกลับบ้านแล

ในฐานะที่ลูกหลานผู้เป็นทายาท นอกจากจะรับทรัพย์มรดกและรักษาวงศ์ตระกูลต่อแล้ว จะต้องรับเอาหน้าที่และคุณธรรมต่างๆ ที่เกี่ยวกับการรักษาวงศ์ตระกูลมาปฏิบัติสืบต่อไปด้วย แต่ในเบื้องต้นในฐานะที่เป็นทายาทที่ดี พึงปฏิบัติตามหลักธรรมต่อไปนี้ เคารพทิศเบื้องหน้า คือในฐานะที่เป็นบุตรธิดา พึงเคารพบิดามารดา ผู้เปรียบเสมือนทิศเบื้องหน้า.

"บุญ" คืออะไร คำตอบก็คือ บุญ หมายถึงการ"ให้" หรือการทำสิ่งที่ดี ลักษณะของบุญ มี 2 แบบคือ "อามิสบูชา" และ "ปฏิบัติบูชา"

อามิสบูชา หมายถึง การบูชาองค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า หรือพระสาวกด้วยเครื่องบูชาต่างๆ นับตั้งแต่ ถวายภัตตาหาร ผลไม้ ยารักษาโรค ดอกไม้ ธูปเทียน หรือสักการะด้วยเครื่องหอมต่าง ๆ

ส่วนการปฏิบัติบูชา หมายถึง การปฏิบัติดี ปฏิบัติชอบด้วยการสวดมนต์ หรือการถือศีล รักษาศีล การทำจิตใจให้ผ่องใสไม่มัวหมอง การรู้กำหนดจิต ไม่ว่าจะนั่ง เดิน ยืน หรือนอน

ทำบุญด้วยการถวายผ้าสบงจีวร แก่พระสงฆ์ หรือ บริจาคเสื้อผ้า เครื่องนุ่งห่ม ทำให้ท่านไม่ขาดแคลนเครื่องนุ่งห่ม และยังมีภูมิต้านทานให้รอดพ้นจากอากาศหนาว หรือร้อนที่เปลี่ยนไปตามฤดูได้
ทำบุญด้วยการตักบาตรพระสงฆ์ หรือบริจาคอาหารให้เป็นทาน ทำให้ไม่ขาดแคลนอาหารการกิน ไม่อดอยากหรือหิวโหย มีกินมีใช้อยู่เสมอ
ทำบุญด้วยยารักษาโรค ท่านจะไม่เจ็บป่วยง่าย มีสุขภาพดี
ทำบุญด้วยไฟ ไฟฉาย เทียน เมื่อท่านประสพปัญหาชีวิตก็จะมีหนทางแก้ไข มีช่องทางเป็นแสงสว่างแก่ชีวิต ไม่อับจนหนทาง ไปทางใดก็จะมีผู้ช่วยเหลืออยู่เสมอ
ทำบุญด้วยการให้ชีวิต เช่นปล่อยปลา ท่านจะแคล้วคลาดจากอุบัติภัยต่าง ๆ จากผลบุญที่ช่วยเหลือผู้อื่นไว้
ทำบุญด้วยการบริจาคโลหิต นอกจากจะมีผิวพรรณผุดผ่อง มีเลือดฝาดดี โรคภัยเกี่ยวกับระบบเลือดจะไม่แผ้วพาน
ทำบุญด้วยการบริจาคดวงตา จะมีดวงตาที่แจ่มใส ไม่มืดมัว หรือตาบอด ด้วยอานิสสงฆ์ที่ตั้งใจบริจาคดวงตานั้น
ทำบุญด้วยเงิน ไม่ว่าจะเป็นการทอดผ้าป่า ทอดกฐิน หรือช่วยเหลือคนตกทุกข์ได้ยากด้วยเงิน ก็จะทำให้ท่านไม่ขาดแคลนเงินที่จะใช้จ่าย มีกินมีใช้ตลอดไป

ป่าดงดอย การท่องเที่ยว เลขที่ 6 ซอยรามอินทรา127 ถนนรามอินทรา เขตมีนบุรี กรุงเทพมหานคร 10510
โทรศัพท์ / โทรสาร 0-2918-7736 มือถือ 087-000-2829
ใบอนุญาตประกอบธุรกิจนำเที่ยว เลขที่ 12/00673
www.pahdongdoy.com e-mail : webmaster@pahdongdoy.com หรือ pdd2003_1@hotmail.com