วัดพระพุทธไสยาสน์ (วัดพระนอน) ถนนคีรีรัถยา ตำบลคลองกระแชง เป็นวัดเก่าแก่ไม่ปรากฎหลักฐานว่าสร้างขึ้นมาตั้งแต่เมื่อใด สันนิษฐานว่าเป็นวัดที่มีมาตั้งแต่สมัยอยุธยา โดยสังเกตจากพระพุทธไสยาสน์สมัยอยุธยายาว ๒๑ วา ๑ ศอก ๑ คืบ ๗ นิ้ว ก่ออิฐถือปูนลงรักปิดทอง ภายในองค์พระเป็นโพรง ที่ฝ่าพระบาทได้เขียนลายทองเป็นภาพประสาท พระพรหม ฉัตรพระมหามงกำ บาตร คนโท เดิมสร้างไว้กลางแจ้ง ต่อมาพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวโปรดเกล้าฯ ให้สร้างหลังคาคลุมไว้ พร้อมทำผนังรอบองค์พระ เป็นวิหารพระพุทธไสยาสน์ดังที่เห็นในปัจจุบัน วิหารอยู่บนไหล่เขาสูงจากพื้นดินประมาณ ๑๕ เมตร นับเป็นพระพุทธรูปนอนขนาดใหญ่องค์หนึ่ง ในบรรดาพระนอนในประเทศไทย องค์พระลงรักปิดทองบรรทมสีหไสยาสน์บนแท่นสูงประมาณ ๑ เมตร ภายในองค์พระเป็นโพรง ที่ฝ่าพระบาทเขียนลายทองเป็นภาพปราสาท พระพรหม ฉัตรพระมหามงกุฎ บาตร คนโท น้ำ สังข์ พระขรรค์ ช้าง ปลา ถาดทอง พัดใบตาล พัดหางนกยูง ดอกบัวแก้ว ภายในวัดยังมีสิ่งที่น่าสนใจ เช่น วิหารพระพุทธฉาย ภายในวิหารมีภาพเขียนฝาผนังสีฝุ่น เป็นรูปพระพุทธเจ้า พร้อมพระอัครสาวก และมีรูปปั้นเหมือนพระครูสุชาตเมธาจารย์ เจ้าอาวาส ซึ่งท่านได้ลงมือปั้นเอง นอกจากนี้มี วิหารน้อย ประดิษฐานพระพุทธรูปทรงเครื่องเก่าแก่ สมัยอยุธยา รูปทรงคล้ายพระพุทธรูปพระประธาน วัดหน้าพระเมรุ จังหวัดพระนครศรีอยุธยา สวมชฎาทรงเทริด มีตุ้มหู และมีพระพุทธรูปศิลาสมัยอยุธยาหลายองค์ลักษณะมีเส้นขอบพระโอษฐ์ และยังมี หอไตร เดิมอยู่กลางสระน้ำหลังวัด ต่อมาย้ายขึ้นมาไว้บนบกใกล้กับกุฏิสงฆ์ เป็นอาคารไม้สัก ๒ ชั้น ใต้ถุนโล่ง หลังคา ๒ ชั้น เป็นมุขประเจิด ควรค่าแก่การศึกษาเรียนรู้